Karantina - Beşinci Perde

Yalnızlık bazen bir tercih değil, dört duvar arasında yankılanan bir çığlıktır.

Karantina sadece dış dünyadan değil, kendi gerçekliğimizden de izole olmaktır.

Duvarlar her gün biraz daha daralıyor, yoksa ben mi genişliyorum?

Sessizlik öyle bir gürültüyle çınlıyor ki kulaklarımda, kendi sesimi bile duymaz oldum.

Aklım ve gerçeklik arasındaki perde her gün biraz daha inceliyor.

Bazen en büyük hapishane kendi zihnimizdir.

Pencereden gördüğüm dünya gerçek mi, yoksa zihnimin bir oyunu mu?

Her gün aynı rutini yaşamak, zamanın durduğu yanılsamasını yaratıyor.

Korku, yalnızlığın karanlık köşelerinde büyüyen bir tohumdur.

Paranoya değil bu, gerçekliğin kendisi değişiyor.

Ayna her gün farklı bir yüz gösteriyor, hangisi gerçek ben?

Dört duvar arasında geçen her gün, yeni bir perde açıyor zihnimde.

Sessizlik bazen en büyük gürültüdür, hele ki yalnızsan.

Her kapı tıkırtısı yeni bir umut mu, yoksa yeni bir korku mu?

Karantina sadece bedeni değil, ruhu da hapsediyor.